بعضی موضوعا هست که گفتنش خیلی قشنگ از آب در نمیاد، بهتره نوشته بشه، مثل همین مطلبی که الان میخوام بنویسم، مخصوصا اگه تو محله ای زندگی کنی که بشه بلندی های چهل سالگی رو با چشمات ببینی، انگار حتما باید نوشته بشه تا زیبایی دیدگاهش برجسته تر بشه، بعضی چیزا رو هم نمیشه نوشت، مث یه نگاه سرشار از نیاز شدید که متمرکز میشه روی چشم  یه جنس مخالف و اسمشو میزاره عشق پاک که با هیچ کیبردی نمیشه سنجاقش کرد گوشه وبلاگ، حالا اینجا نشستم ، پشت مونیتور،  میخوام از یک تفاوت مردونه بنویسم، از یک المثنای ناب که حتی نمیشه با شراب بیست ساله یا سیرترشی هفت ساله هم مقایسه ش کرد تفاوتی بی نظیر که تو یه برهه هفتاد هشتاد ساله ایدئولوژی های رفتاری میکس شده رخ میده که وقتی می نویسی ش احتمالا حس سر مستی بهت دست میده، درست مثل حس و حالی که یه استامینفون کدئین بهت منتقل میکنه یا حسی که 20 میلی گرم ایمی پیرامین به مغزت فرو میکنه، یا نیم ساعت ورزش کردن یا بیس دیقه مدیتشن با طعم دلپذیر و داغ تانترا که آخرش به یه هم آغوشی متعادل با خراش های گرم نسیم تابستونی که پوست تن رو قلقلک بده ختم بشه،  پرانتزی در کار نیست این یک قانون زندگی المثنایی است که تاریخ انقضاش هم بستگی به رفرنس ده رقمی مخاطبش نداره، بستگی نداره به اینکه آب و هوای میرداماد رفته باشه توی دماغش  یا آب و هوای نازی آباد یا حتی گردوخاک کناره جاده کرمانشاه سنندج ... جاده عمر منو نگاه کن بیست سی کیلومتر دیگه بیشتر نمونده، نه ناله ای در کاره و نه مظلوم نمایی ذلیلانه، اما بهتره به جای فکر کردن به خیانت، فکر کنی به این که من هنوز پامو رو پله چهلم نزاشتم  و  در تمام این مدت فقط دو بار لذت گرفتن شاخه گل از دستات رو به یادم میارم، یکی اون موقع که فوتبال بازی کردم و رباط زانو مرخص شد و راهی اتاق عمل بیمارستان شدم یکی هم اون موقع که از خونه آقا خلیل برگشته بودم، اینجا کسی هست که تعداد شاخه گل های زندگیش رو بشمره؟ این یک ظرفیت مردانه س شاید اگه المثنی نبودم هیچ وقت نمی نوشتمش، واقعیت مردونه و مخصوصا المثنایی اینه که با این همه، تو خوشبخت ترین زن دنیا هستی و آرامش داری ... گلایه نکن رفیق، بزار تو حال خودم باشم رفیق

دوم تیر ۸۷